17 dagar!

Í gær setti ég sex sinnum í þvottavél, hengdi upp úr einni þeirra – fjölskyldan sá um restina, bjó til vöfflur og fór í eins og hálfs kílómeters langan göngutúr.

Myndin er tekin í maí. 

Dagurinn í gær var sá besti síðan 29. maí. Eða sá hressasti. Besti dagurinn var á föstudaginn síðasta, daginn sem ég fór heim af OUH (Háskólasjúkrahúsinu í Óðinsvéum) eftir 17 daga innlögn. Svala og Fúsi sóttu mig og Fúsi fór beint á klóið þegar hann kom inn á deildina. Svala sagði að hann hefði verið alveg í spreng. Þegar Svala gekk inn á stofuna mína, skælbrosandi, fallega „Bali-brún“ og íklædd síðum bláköflóttum kjól, var hún það langfallegasta sem ég hafði séð í svo langan tíma. Ég fór bara að gráta þegar ég sá hana. Hún kom með heimferðarföt og ég flýtti mér eins og ég gat að skifta og koma mér út. Í kvöldmat þann daginn, borðuðum við sushi úti í garði á Möllegade. Ég gat borðað án þess þess að heyja innri baráttu við meltingarfærin mín og ruglingslegan heilann í mér.

Þetta átti aldrei að verða 17 daga innlögn heldur átti ég að fara heim 2. júní. Því að það var svo sallagott að skera í mig (læknirinn sagði það í alvörunni og ég veit að það var vegna magaæfinganna sem ég gerði sjö sinnum í maí) og ég var svo feikilega fljót á fætur. Sem sagt, fljót að jafna mig.

Upplifarnir frá OUH eru óteljandi og langflestar miður góðar. Læknar og hjúkrunarfræðingar ítrekuðu aftur og aftur við mig að ég yrði að vinna úr þessu með því t.d. að tala um þetta en ég hef aldrei verið góð í að tala. Ég er þögla manngerðin skal ég segja ykkur… Finnst auðveldara að skrifa. Þess vegna fáið þið bloggfærslu í staðinn fyrir símhringingu. Mér leiðist líka að tala mikið í síma.

Við skulum stikla á stóru:

  • Hér er færsla frá 18. maí sem segir frá fyrstu aðgerðinni minni í Aabenraa þann 8. maí. Þarna var ég búin að fá skilaboð frá OUH um að meinið væri staðbundið í eða við eggjastokkinn og að meira væri ekki hægt að segja fyrr en í komandi aðgerð 30. maí. Tvennir möguleikar væru í aðgerðinni. Annar möguleikinn var að þetta væri meinlaust og aðgerðin yrði því minni. Hinn að þetta væri illkynja krabbamein sem þýddi stærri aðgerð þar sem eitlar yrðu líka fjarlægðir og möguleiki á lyfjameðferð.
  • 30. maí fer ég í aðgerð á OUH og vakna upp við að þetta var illkynja krabbamein, búið að fjarlægja allt móðurlífið, slatta af eitlum og fitulag á ýmsum stöðum. Þó ekki þessa tvo utanáliggjandi fitukeppi fyrir ofan mjaðmirnar sem ég hafði beðið læknana um að sjúga í burtu ef hvort eð er kæmi til stærri aðgerðarinnar. Þeir neituðu líka að taka tvö rifbein sitthvoru megin. Svar um lyfjameðferð kæmi eftir 10-14 daga.
  • 1. júní var talað um að ég færi heim daginn eftir. Upp úr miðjum degi fer ég að fá verki og undir kvöld er ég orðin fárveik og það hvarflaði að mér, hvort þetta væri mitt síðasta. Það hafði komið leki úr öðrum líffærum og þar af leiðandi sýking og loft í kviðarholið. Ég var skorin upp í snatri og gisti á Gjörinu fram eftir degi daginn eftir.
  • 7. júní uppgötvaðist aftur að það var leki, en ég varð ekki eins veik. Aðgerðin var gerð klukkan þrjú um nóttina þann 8. júní og kostaði mig ansi mikið á margan hátt.
  • 12. júní fengum við svar um að þetta hafi verið 3. stigs eggjastokkakrabbamein og að ég eigi að fara í lyfjameðferð. Sex sinnum á þriggja vikna fresti. Já, hárið fer, sem og augnhár og brúnir.
  • 15. júní fór ég loksins heim.

17 dagar!

Á meðan ég lá inni, var ég oft spurð að því hvort mér leiddist ekki. Hvort ég hefði eitthvað að gera, hefði sjónvarp, bók, tölvuna…? Hvort það væri ekki erfitt að vera langt að heiman upp á að fá ekki mikið af heimsóknum? Nei, manni leiðist ekki í þessu ástandi. Það er brjálað að gera. Sem sjúklingur er maður vakin klukkan sex á morgnana og ef maður sofnar aftur, eru teknar blóðprufur rétt fyrir hálf átta. Þau stungu oftast í vetrarbrautina mína og það varð verra og verra með hverjum deginum. Ég fékk nefnilega hrikalegan marblett í vinstri olnbogabót sem Aldís mín skírði strax „the Galaxy“. Síðan var morgunmatur klukkan átta og eftir það varð dagskráin á við akkorðsvinnu á síldarplani. Hvort sem ég þurfti að gera eitthvað eða bara vera. Það var líka erfitt að vera.

17. dagar!

Leiddist þér virkilega ekki? Fyrir mér voru þetta ekki 17 dagar, þó að það hafi risið hús á gömlum bensínstöðvargrunni í Sönderborg á þessum 17 dögum. Fyrir mér eru þetta þrjú tímabil. Eitt eftir hverja aðgerð. Fyrir mér voru þetta alls ekki 17 dagar. Þegar ég hugsa um þetta sé ég alltaf fyrir mér stórt brauðdeig sem er búið er að deila í þrennt. Minnið er líka gloppótt.

17. dagar!

Það gerðist svo margt. Mér var skellt á breytingarskeiðið á einni nóttu. Þau fylltu mig af vatni aftur og aftur og létu mig vinda úr mér aftur og aftur. Á tímabili fékk ég mikið hrós fyrir að pissa eins og hross. Ég þekkti orðið leiðina séða úr lofti niður í tölvusneiðmyndaskannann og á skurðstofurnar. Ég vandist svæfingu. Ég lærði að hata hefðbundinn danskan mat útaf lífinu. Ég lá mig í gegnum dýnuna í rúminu og endaði á grindinni. Ég fékk ókeypis Guns n’ roses tónleika inn um gluggann minn og lærði að plokka mig blindandi því að Fúsi sá alls ekkert búkonuhárið þó að ég lægi með andlitið beint upp í dagsbirtuna.

Núna!

Það er heimahjúkrunarfræðingsbíll í innkeyrslunni minni um ellefuleytið á hverjum degi. Ég er enn í stuðningssokkum og ég finn ekki mun á sokkunum og sængurverinu á nóttunum. Ef ég fer úr þeim, verður mér kalt. Ég þarf að sprauta mig í lærið í þrjár vikur í viðbót. Ég set rjóma og prótínduft í hollustudrykkina mína. Ég þarf að „taka til“ lyfin mín og má engu gleyma. Ég labba erindislaust upp á aðra hæð í húsinu okkar nokkrum sinnum á dag. Ég er að drukkna í blómum, bæði þeim sem ég fæ og þeim sem ég stel úr garði nágrannans því Jasmínin ilmar svo vel. Og ég á bara tvo vasa sem leka ekki.

Framundan!

Fer á OUH á föstudaginn og á miðvikudaginn og fimmtudaginn í næstu viku. Endurhæfing hjá bænum á mánudaginn. Aabenraa sjúkrahús í byrjun júlí. Aldís mín er að koma. Veikindaleyfi í ca. hálft ár.

Já, það má með sanni segja að aðstæður séu breyttar. Og hér var einungis stiklað á stóru.

Þar til síðar.

 

 

38 Responses to “17 dagar!

Skildu eftir svar

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *