Alrunarblogg

Varúð!

Það er járnstöng niðrí bæ, fyrir utan Message, sem stendur uppúr jörðinni og er flugbeitt.

Svalan mín var niðrí bæ í gær með Perlunni sinni og kom heim með rifnar buxur og ca 5 cm fleng í lærinu eftir þessa járnstöng. Þetta sár var það opið og ljótt ásýndar að ég fór með þær stöllur á slysaklinikina og lét klemma þetta saman. Þetta er í 3ja skiptið sem ég keyri fjölskyldumeðlimum á Slysaklinikina á innan við mánuði!

Og já, ég hringdi í kommununa í dag og tilkynnti járnstöngina!

Í gær fóru Svalan, Perlan og restin af bekknum í fitness hjá „grip your weapon“ Allan (eins og hann er stundum kallaður) sem lét þau líklega eingöngu hamast á innri lærvöðvum. Í dag fóru Svalan og Perlan aftur í fitness og voru e-ð að hlaupa og skottast. Nema hvað, nú getur Svalan ekki gengið. Og finnur ógurlega til í náranum. Og við segjum henni að þetta sé bara góður sársauki. En hún segist ekki vera gerð til að finna til. Og við segjum við hana að hún sé ekki nein prinsessa… og þá segist hún ekki vera neinn námuverkamaður frá Ástralíu!

Nýtt ár, ótrúlegt en satt. Gamla góða árið velyfirstaðið og margs að minnast. Svala fermdist, ég var í æðislegum skóla í Fredericia, Aldís byrjaði í menntaskóla, ég fór í góða vinnuferð til Noregs og í frábæra 6 vikna dvöl í Esbjerg, við mæðgur fórum til Íslands í sumar, og öll fjölskyldan fór í jólaferð til Íslands í desember, ásamt hinum og þessum helgarferðum innanlands. Það markverðasta sem Fúsi gerði á árinu var að byrja að hlaupa, haltra, hlaupa, haltra, spila squash, haltra, squash, slysó, squash, slysó og haltra.

Árið endaði líka vel, eyddum síðasta kvöldi ársins hjá grönnunum í góðum mat, víni og spilum.  En nýja árið byrjaði síður vel, vesalings yngsti fjölskyldumeðlimurinn var rifin á fætur upp úr hádegi á nýárssdag og sendur upp á gjörgæslu til að sækja lækningu við „bakhnerra“ sem húsmóðirin (ég) þjáist af. Bakhnerri er fyrirbæri sem gerist þegar maður er hálfur inn í næstneðstu hillunni í fataskápnum í fáránlegri stellingu og hnerrar og bakið bara fer! Sævar Pálsson, hestamaður, segir að þetta heiti bakhnerri. En vesalings yngsti fjölskyldumeðlimurinn sem var rifin upp fyrir allar aldir kom heim með ágætis kokteil handa mér sem átti að laga bilunina.

Ekkert hefur læknast, og lifrin, nýrun og maginn fara bráðum að gefa sig. Þessvegna var ákveðið að heimsækja lækni í gær sem sendi beiðni til sjúkraþjálfara. Sjúkraþjálfarar bæjarins voru allir af vilja gerðir til að koma mér í vinnu aftur og fékk ég tíma í dag. Ég er nú ekkert vön að fara til svona fólks, hef bara einu sinni farið áður og það var á fyrstu dögum ársins 2005. Þá var ég hjá karlmanni og líkaði mér bara vel.

Í dag var ég hjá stelpu sem er yngri en ég. HÚN LAGÐIST OFAN ‘A MIG Á ÞRJÁ VEGU!!! Er það alveg eðlilegt??? Síðan snertu tærnar mínar brjóstin á henni! Er það líka eðlilegt? Og svo tape´aði hún mig fasta og sagði mér að koma til SÍN aftur á fimmtudaginn… Ef ég hefði fengið tíma hjá fallega Frank, hefði hann þá gert það sama? Ég vil bara segja að ef þetta á að vera svona kynferðislegt, þá vil ég heldur hafa mótstætt kyn oná mér á þrjá vegu!

Gleðilegt ár

Þar sem jólin koma óvenjusterk inn hér í Möllegade er jólaskapið nánast í hámarki. Allir í svakalega góðu skapi og ekkert stress.

Jólatréð var sótt útí sveit um síðustu helgi og varð fyrsta tréð sem við sáum fyrir valinu. Það er lang flottasta tré sem við höfum haft og líka það stærsta. Og það er öðruvísi en flest önnur, og ódýrara en flest önnur, ef miðað er við hvað við fengum. Þetta er 3in1 tréð sem birst hefur að hluta til á FB og kostaði fáar 100 kr. Ég réði mér ekki fyrir kæti með þetta, Fúsa og Aldísi fannst þetta töff og Svölu fannst þetta fáránlegt. Ég fór upp á stól og teygði mig í toppana, sagaði þá til og skellti stjörnunum þremur á. Við Aldís klöppuðum saman lófunum, Fúsi fór að heiman og Svala ranghvolfdi í sér augunum. Svala sá strax að það þýddi ekkert að mótmæla, því hún yrði að velta trénu til að fjarlægja 2 stjörnur, vegna sinnar eigin stærðar.

Í gær fórum við til Flensburg til að versla rauðvín og jólamat. Rauðvínið, jólamaturinn og ýmislegur annar matur var keyptur og á leiðinni heim tilkynnir Svalan betrumbættan jólagjafaóskalista. Nú var komin HURÐ á listann. HURÐ??? já HURÐ!!!

Við: afhverju HURÐ, þú átt hurð?

Hún: hurð með lykli, til að geta læst herberginu mínu!

Við: tilhvers þarftu að læsa herberginu þínu?

Hún: bara, maður þarf að geta læst herberginu súnu.

Við: bull og vitleysa!

Hún: það hafa ALLAR vinkonur mínar lykil að herbergjunum sínum!

við: ALLAR?

Hún: nema Perla, en hún er rosalega heppin, hún getur tekið snérilinn af og farið með hann…!

Við heimkomu tókum við okkur saman og afþýddum frystikistuna. Hengdum nýkeypt kjötið til kælingar útí bílskýli, fórum með viðkvæma og verðmæta frostvötu í frost á Grindarvíkurbreiðgötu og hentum rest. Þar með hef ég endanlega sannað mig sem húsmóðir! það verður erfitt fyrir aðrar fínar frúr bæjarins að toppa þetta, sko afþýðinguna á frystikistunni.  (þrif á bakaraofnum og sortering á sokkum telja ekki með)

Í dag átti að fullkomna afþýðingarferlið og fara með ruslamatinn á haugana. Ég setti ruslapoka með bæklingum, ruslamat, skóm og ýmislegu pappadóti inn í bílinn og var við það að keyra af stað, þegar Svala og Line koma heim. Svala spyr mig hvað skautarnir hennar séu.

Jú látum okkur nú sjá, þeir hlutu að vera inn í skúr. Og í skúrnum bjuggu okkar ástkæru naggrísir þar til nýlega. Ég ýtti garðstólum til hliðar og volla, fann skautana oní stórum Bianco poka. Þarna stóðum við 3 innst inní skúrnum og horfum sigri hrósandi oní pokann. Alltíeinu sé ég e-ð skjótast/fljúga með leifturhraða uppúr/i kringum pokann, fannst það lenda á maganum á mér (var í renndum leðurjakka) og þaðan undir borð og hverfa.

Eina sem ég gat sagt, þó ákveðið, var: „vi skal ud NU“

Og stelpurnar sem sáu ekkert, hrökluðust út og enn held ég á pokanum og fylgji á eftir þeim, djúpt hugsandi um hvort það gæti hafa verið leðurblaka sem ég sá inn í skúrnum.

Þegar við erum komnar út, og ætlum að fara að taka skautana upp úr pokanum gerist það, að það stekkur eða flýgur eitthvert risakvikindi uppúr pokanum á stjarnfræðilegum hraða og hleypur eftir stéttinni, inn í limgerði og yfir í garð nágrannanna. Eftirfarandi samtal/hljóð átti sér stað:

Svala: aarrhhhhhhhhhh

Line: aarrhhhhhhhhhh

Ég: aarrhhhhhhhhhh

Svala: aarrhhhhhhhhhh

Line: aarrhhhhhhhhhh

Ég: aarrhhhhhhhhhh

Svala: aarrhhhhhhhhhh

Line: aarrhhhhhhhhhh

Ég: aarrhhhhhhhhhh

Svala: aarrhhhhhhhhhh

Line: aarrhhhhhhhhhh

Ég: aarrhhhhhhhhhh

Svala: aarrhhhhhhhhhh

Line: aarrhhhhhhhhhh

Ég: aarrhhhhhhhhhh

Og Aldís kom hlaupandi út

og litli þrösturinn sprakk

og þvottasnúrurnar slitnuðu!

En skautarnir eru ónýtir, allt fóðrið í tætlum eftir þessi fljúgandi músarhjón.

Svala og Line fóru skjálfandi á skautasvellið og Svala leigði sér skauta.

Ég settist uppí bíl og ók skjálfandi af stað vitandi af pokunum í skottinu sem mögulega gætu innihaldið sömu óargardýr og skautarnir. Mér tókst reyndar í panikkinu að taka fram úr sjúkrabíl á leiðinni á ruslahaugana.Og á ruslahaugunum braut ég allar reglur í sambandi við alla flokkun. Eins og allir vita, má ekki henda heimilissorpi á haugana, bara hinsegin sorpi, nema borga xtra fyrir það. En ruslapokinn sem innihélt allt ruslið úr frystikistunni var klárlega heimilissorp, semsagt kolólöglegur, fullur af óruslahaugsóhæfum mat og vó hann ca. eins og eitt stk lík! Þegar ég kem akandi á Hondu gömlu á blússandi ferð, sé ég að appelsínuvaktinn er að ganga í burtu frá þeim gámi sem minnir mest á heimilissorp (smaat brændbart).  Ég ríf í handbremsuna, drossían snýst, ég út, og í skottið og ætla að snara pokanum sem vegur eins og eitt lík upp í gáminn, þar sem opið er í minni höfuðhæð. Og ég er engin dvergur, ca 172cm á þeim skóm sem ég var í í dag. Og nú spyr ég: er stjarnfræðilegur möguleiki, á að ég, frekar máttlaus manneskjan geti snarað þyngd á við lík, upp fyrir hausinn á mér??? Svarið er nei! En með 2 handleggjum og einum fótlegg og ofsahræðslu við mýs tókst mér þetta á óskiljanlegan hátt.

Gleðilega aðventu kæru vinir.

Þetta er vika brjóstanna! Og þessa vikuna er ég óvenjulega groggy. Það hefur ekkert með brjóstin mín eða brjóstin ykkar að gera. Vika 46 er groggy vika! T.d. á þriðjudaginn ha… kom heim úr vinnunni kl 17.30, borðaði, sofnaði og svaf yfir mig og mætti of seint á starfsmannafund sem byrjaði kl 19. Lét ekki þar við sitja heldur var þveröfug og mótmælti nánast öllu sem sagt var og þegar ég þagði sat ég í fýlu því það gleymdist 2svar að senda nammidallinn til öftustu raðarinnar. Daginn eftir var ég spurð: „hey, hvernig fannst þér fundurinn í gær?“

Nei… ég er nú bara að gantast í ykkur, vika 46 er alveg fín. Nema þessi færsla… hún er svoldið groggy… eintómt tuð!

Í dag móttók ég 6. fb-mailið á fáum dögum sem snýst um brjóstakrabbamein. Annað hvort á ég að skrifa á statusinn minn að ég  flytji til Þýskalands og búi þar í 2 mánuði, því ég á afmæli 2. ágúst og þýskaland er ágúst (?!?!!!!?!?). Og ég má alls ekki segja neinum hvað þetta þýðir! Eða ég á að setja hjarta <3 á vegginn hjá öllum þeim sem senda mér þetta mail. Held ég allavega. Ef ég fæ hjörtu á minn vegg, má ég allsekki ekki ekki segja neinum afhverju. Mörg leyndarmál sem ég hef með mér í farteskinu dagsdaglega!

Og tilgangurinn með þessum djúpu aðgerðum er að minna mig á brjóst og brjóstakrabbamein.

Svona hljómar hluti af skilaboðunum: „Þetta er bara fyrir konur til að muna að þetta er vikan til að muna eftir brjóstakrabbameini og láta það hafa áhrif á okkur. Við eigum alltaf að muna að hugsa um brjóstakrabbamein og láta það skipta okkur máli.“

Ég fékk Þýskalandsmailið í þarsíðustu viku… er brjóstakrabbameinavika í hverri viku? Ég er algjör fb-fíkill og ef ég sé svo alla þessa hjartarstatusa, þá hugsa ég ekki um annað en brjóst! Brjóst, brjóst, brjóst og aftur brjóst… það eina sem ég hugsa um er brjóóóst!

Segjum sem svo að ég sé á næturvakt. Sjúklingurinn er vel svæfður, engar vélar pípa og allt er í ró. Ég kíkji á facebook og sé að fb-vinkona mín er að flytja til Mexiko í 17 mánuði og það eina sem dettur í hug er brjóstakrabbamein. Ég panika að sjálfsögðu, ríf mig úr að ofan og fer að þukla. Og sé alltíeinu að Poul, gamli læknirinn stendur í hurðinni og horfir á mig… Kræst!

Svipað dæmi eru karlmennirnir sem láta sér vaxa skegg og það opinberlega. Það er til að minna á prostatakrabba. Eiga þá allir og Guð að stinga puttanum upp í rassinn á þeim til að tjekka?

Ég þarf hvorki flutninga, -tösku né hjartastatusa til að vera meðvituð um brjóstakrabbamein. Ég hef aldrei lent í því að „gleyma“ brjóstunum mínum einhversstaðar. Ég hef aldrei gleymt að láta brjóstakrabbamein skipta mig máli. Það úir og grúir af c. mammae og ég þarf ekki hjarta <3 á vegginn minn til að minna mig á að fara til læknis ef ég finn hnút.

Bæði konur og karlar ættu að vera með það mikla sjálfsábyrgð að ef það finnst hnútur eða það er pissuvandamál, að fara til læknis. Ég á erfitt með að ímynda mér að karl með pissuvandamál fari frekar til læknis ef hann sér vel skeggjaðan mann í marsmánuði.

Og allt þetta leynimakk skil ég heldur ekki, því eiginmenn og kærastar finna ekki síður hnútana en við sjálfar.

Eftir nokkrar vikur fer ég á atburð þar sem verður þema. Þemað er leyndarmál af dýpstu tegund en það þarf að byrja að huga að outfittinu. Í dag fór ég inn í leikfanga/fatabúð til að freista gæfunnar um að finna hluta af búningnum. Mér finnst, þrátt fyrir að vera klúr á yfirborðinu, óþægilegt að fara alein inn í svona búðir og einmitt þessvegna löbbuðu 2 af sjúkrahússendlunum framhjá þegar ég var að fara inn. En inn fór ég og leit í kringum mig. Augnabliki síðar þegar ljóshærði, sjúklega kynþokkafulli afgreiðslumaðurinn var búin að afgreiða skuggalegan austurevrópskan mann, vatt hann sér að mér og spurði:

„get ég aðstoðað?“

Ég: „ég er bara að skoða og spá í möguleikum fyrir „bíb“ stíl“ („bíp“ er leyniorð fyrir þemað þar sem það er leyndarmál)

Hann: „hvað er „bíp“ stíll?“

Ég útskýrði það, en e-ð hlýtur útskýringin að hafa klikkað því sjúklega sexy gæinn þrífur fram hvítan latex hjúkkubúning með blúndu sokkaböndum og naríum.

Ég: „já nei nei!“

Þá galdrar gæinn næsta hjúkkubúning fram, en það var rauður latex kjóll með hjúkkukappa og allt. Og aftur hristi ég bara hausinn og þá kemur hann með þriðju útgáfuna!

Ég: „sko þetta er ekkert svona þema, og aldrei færi ég að fara í þesskonar hjúkkubúning, þar sem ég veit að hjúkkubúningar in the real live eru oft útataðir hinum ýmsum ósýnilegu manneskjuúrgangsefnum og það er ekkert sexy við það“

Hann: „já ok, þá er ég hérna með kúrekastelpuna, hún er alltaf svo sæt“

Ég: „heyrðu, þetta er ekkert svona þema… heldur „bíb“ þema og ég ætla ekki að nota mikla peninga í þetta því þetta er bara partur úr degi skilurðu?“

Hann: „já ég skil“  og fór að sýna mér myndir úr bæklingi, þám af bleikum, flegnum, þröngum kjól sem var of mikið fyrir mig. En honum fannst hann voðalega sætur og spurði svo hvað ég fílaði? Þarna var ég sko komin á bakvið afgreiðsuborðið með honum og bæklingnum. Hann benti mér t.d. á háhælaða 16cm skó sem kostuðu 1175kr. Svona ekta pornoskó!

Ég reyndi enn einu sinni að útskýra tilganginn og tók sem dæmi, grímurnar sem seldust í búðinni hjá honum fyrir síðustu helgi. Þá sagðist hann hafa séð okkur í bænum og stigið á kjólinn hjá einni okkar og sagðist hafa orðið svo vandræðalegur og sagði FYRIRGEFÐU! Síðan greip hann með báðum höndum fyrir andlitið á sér.

Ég: „já ok?“

Hann byrjaði síðan að googla þýskar dóta/fatasíður og sýna mér hina ýmsu búninga og þarna sat ég föst á bakvið afgreiðsluborðið í ÞESSARI búð í miðbæ Sönderborgar. Og með þessum hotta gæja sem dregur buxurnar vel uppfyrir 6. rifbeinið (talið neðanfrá). Ég var í skýjunum!

Það var þá sem ég sagði: „jæja, ég ætla að hugsa málið og kem kannski aftur seinna“

Hann: „já ef þú kemur á morgun, þá er ég ekki hérna en sem betur fer verður June að passa búðina fyrir mig. Já það er nefnilega þannig að ég þarf að fara með bílinn á verkstæði. Já það gerðist smá óhapp sko, já það vildi nefnilega þannig til að það var galli í bílnum og ég lagði í brekku og gleymdi að setja í handbremsu og bíllinn rann niður brekkuna og lennti á næsta bíl og skemmdi báða bílana. (Og þarna greip gæinn aftur með báðum höndum fyrir andlitið á sér). Og þessvegna er ég heppin að hafa samið við June að taka þennan dag fyrir mig, því það var löngu „aftalt“ áður en bíllinn rann niður brekkuna og svo er ég í fríi í næstu viku, þannig að þetta var hrein heppni að June er hérna á morgun, því annars hefði ég ekki getað farið með bílinn á verkstæðið…“

Ég: „já ok, nú fer ég, bless“

Þið naughty girls hér í Sönderborg, ég fer ekki ein þarna inn aftur.

Í júní komu auglýsingar og fréttir um prinsessuskóla á höfuðborgarsvæði Íslands. Mér skildist á auglýsingunum að þetta væru námskeið fyrir litlar og stórar stelpur þar sem einblítt yrði m.a. á að kenna þeim að borða hollt, halda húðinni fallegri, tala fallega og ganga fallega. Eldri hópnum átti að kenna það sama, ásamt því að fá leiðbeiningu í förðun og klæðaburði. Allt þetta til að öðlast sjálfsöryggi og sjálfstraust.

„Ja hérna“ sagði fólk.

Feministar réðust á auglýsingarnar og héldu því fram að það yrði að varast klámvæðingu ásamt valda -og ójafnvægi kynjana. Vildu líka meina að þetta tengdist útlitsdýrkun.

Ég get ekki séð hvernig hægt sé að bendla þetta við klámiðnaðinn né kynjamismunum. Ég fæ ekkert samhengi með fallegri hegðun og launum. Og allra síst með hollu mataræði og klámi.

Markmið námskeiðsins hlýtur að vera að fyrirbyggja ropandi og hoknar skinkur með björgunarhringinn beran á milli bols og buxna. Það úir og grúir nefnilega af þesskonar stúlkum útum allan heim. Og einhversstaðar hefur fræðslan og fyrirmyndin brugðist. Þessvegna þarf að smala þessum stúlkukindum í prinsessuskóla og kenna þeim að vera stúlkur og seinna konur og að berast áfram á kvenleikanum og þokkanum. Því það er það sem við erum -KONUR! Við berjumst ekki fyrir jafnrétti með ropi og brúnkukremi í flíspeysu.

Ég fer að nálgast fullorðinsaldurinn og er enn að leita að sjálfri mér. Ég er enn örlitlum í vafa um hvort ég sé strákastelpa eða stelpustelpa. Þó er ég farin að hallast meira og meira að stelpustelpunni. Hef ekki verið með sorgarrendur undir nöglunum í mörg ár, og alveg steinhætt að stinga hausnum uppundir húddið á bílnum og þykjast hafa örlítið vit á þessari græju þar. Minn uppáhalds fatnaður eru kjólar. Og hafa verið í nokkur ár. Hreinlega elska kjóla. Og háhælaða skó. Og finnst ekkert aðþví að vera svoldið aum í fótunum, ef ég get aukið á kvenleikann með hælum.

Stelpuvinnan mín er verr borguð en sambærileg strákavinna, en það hefur ekkert með kjólana að gera og allra síst hælana. Ef ég væri jafnréttisbaráttumanneskja (er alltof löt til þess að vera það) gæti ég alveg eins barist með kjafti og klóm, rökuð undir höndunum, borðandi gulrót og í kjól, eins og að vera í strigaskóm og flíspeysu.

Í júní 2011 vorum við 12 konur sem héldum fund. Fundurinn gekk útá að ná heimsyfirvöldum. Við klæddum okkur í okkar fínasta púss (kjóla og pils) og borðuðum fallegar litríkar kökur. Ætlunarverkið mistókst þar sem bara örlítið brot af okkur er á lífi í dag. En mikið ósköp leið okkur vel í kjólunum okkar. Við vorum dömur fram í fingurgóma.

Á laugardaginn síðasta hurfum við aftur til 18. aldar. Tókum makana okkar með okkur og dubbuðum okkur upp. Þvílík sæla að hverfa svona aftur í fortíðina, þar sem bílhurðin er opnuð fyrir mig, stóllinn dregin út og passað uppá að ég flækist ekki í kjólnum. Eftir að við höfðum skemmt okkur konunglega í höllinni og dansað Lancier, héldum við útí nóttina til að sýna okkur og sjá aðra. Og mikið ósköp leið okkur vel allan tímann í okkar fínasta pússi og mikið óskaplega skemmtum við okkur vel.

Þessvegna er ég baráttumanneskja fyrir kjólum og herramennsku. Og finnst prinsessuskóli alveg eiga rétt á sér, á meðan hann er ekki algjörlega á amerísku nótunum, því við erum allar prinsessur/drottningar og eigum að meðhöndlast sem slíkar (t.d. með hærri launum þar sem við á).

I Rema 1000 d. 16. september, dagen efter valget. To unge medarbejder har en rolig dag og sludrer ved kassen. Jeg kommer ind og hører efterfølgende:

hun: „stemte du til det der valg i går?“

han: „ja, mine forældre sagde at det skulle man, men jeg har ikke nogen forstand på det så jeg anede ikke hvad jeg skulle stemme -gjord bare noget…“

hun: „ja, jeg viste det heller ikke så jeg tog bare  til skolen og ind i det der rum med en seddel og bare øhhh… anede ikke hvad jeg skulle. Så jeg sætte bare kryds ved socialdemokraterne da de må har noget med det sociale at gøre… eller hvad ved jeg?“

han: „ja nemlig, det gjor jeg osse“

Var það þessvegna sem þjóðin kaus Rautt yfir sig um ókomin ár? Vegna þess að „social“ var eina nafnið á listanum sem fólk tengdi við e-ð og vissi cirka hvað þýddi?  Og þessvegna bara best að kjósa „Social“. Þó svo að þau hafi vitað að „Venstre“ þýddi „vinstri“ en afhverju??? það meikar engan sens í þessu samhengi. Og hvað í ósköpunum þýðir og er Radikal og Liberal Alliance? Nei, social skal það vera. Skil það líka alveg, ég hefði líka kosið social þegar ég var 10 ára.

Það voru semsagt kosningar hérna um daginn og tókst þjóðinni að kjósa yfir sig kommunisman. Til hamingju kæra þjóð. Þetta verður nú aldeilis fínt. Ég er svakalega svekkt og sár. Held að ég hafi aldrei verið svona spæld eftir kosningar. Og bara fatta ekki neitt. Hver kaus þetta yfir sig (fyrir utan Remakrakkana)? Það er enn talað um kosningarnar á hverju götuhorni og skúmaskoti og enn hef ég ekki hitt neinn sem kaus Helle. Ekki einu sinni hjúkkurnar kusu rautt þetta árið en þykja þær alltaf hafa verið frekar rauðar. Og þeir sem máttu ekki kjósa en langaði að kjósa hefðu heldur ekki kosið Helle.  Ég skil ekki afhverju ég má ekki kjósa. Og skil ekki afhverju ég MÁ kjósa á Íslandi.

Komandi ár leggjast politisk ílla í mig, er nokkuð viss um að við „hálauna“ fólkið eigum eftir að finna fyrir kommunismanum og opna buddurnar okkar óþarflega mikið.

En fyrst við erum orðin svona rauð og allt í volli, er eins gott að Helle standi við punktinn um einkasjúkrahúsin, þar sem stendur að hún vilji að þau borgi sjálf  „re-operationer og patientskadeerstatninger“, sem gæti þýðst sem enduraðgerðir og sjúklingaskaðabætur.

Tja Helle er í það minnsta fallega tennt, betur tennt en Løkke. Og that´s it.

Dagur 13 í Esbjerg

Til hamingju Honda og ég! Í gærkveldi keyrðum við hingað upp eftir í blíðskaparveðri í fyrsta skipti. Hin skiptin hefur ringt eldi og brennisteini, ásamt innrás Katia síðasta mánudag. Honda og ég ákváðum að halda upp á veðrið og endurnýjun kúplingunnar. Við vorum báðar í skýjunum og slógum okkar eigið hraðamet til Esbjerg.

Deildin í Esbjerg er fín. Reyndar bara rosalega fín. Hjúkkurnar (94 talsins) eru klárar, skemmtilegar og hárprúðar, læknarnir eru svæfingarlæknum líkir, snargeggjaðir í skapinu en þó svo stutt í brosið. Sendlarnir slá sönderborgarsendlunum algjörlega við í fagmennsku og daðri. Hér við Vesturhafið halda engin bönd. Það eru bara eilífar vindkviður í kollinum á fólkinu hérna.  Þetta passar mér fínt. Skapóðir læknar og stjórnlausir sendlar. Enda er mér löngu farið að líða eins og heima hjá mér. Er líka einstaklega góð að aðlagast. Held það sé sá hæfileiki sem stendur öðrum hæfileikum framar. Allavega betri að aðlagast en að spila á píanó. Hvernig ætti líka annað að vera? Esbjerg er vinnustaður/skóli/verknámsstaður nr 23 síðan ég flutti hafurtask mitt og fjölskyldu til DK. Og þó taldi ég bara gróflega og taldi þó ekki allar deildirnar á Augustenborg – Haderslev -Aabenraa og -Sönderborg sjúkrahúsi með, þar sem ég hef bara rétt droppað inn, tekið vaktir og ekki verið hluti af fællesskapinu. Samt er ég stabíl manneskja. Ein sú stabílasta sem ég þekki. Hleyp ekki og hef aldrei reykt hass. Hef alltaf tollað vel í vinnu og bara einu sinni verið rekin. Svík ekki undan skatti og hef alltaf borgað mínar hraðasektir þegjandi og hljóðalaust (enda alltaf fengið 50% afslátt).

Já dagurinn í dag var fínn í Esbjerg, það blés, svo helliringdi, svo skein sólin, svo mígríngdi aftur, síðan skein sólin, síðan fauk drasl og trén svignuðu og síðan skein sólin aftur. Svona er þetta alltaf í Esbjerg. Í síðustu viku fór ég í göngutúr meðfram Vesturhafinu og það var eins og stinga hausnum útum bílrúðuna á hraðbrautinni.

Sjúklingurinn minn í dag  var í góðum gír, nóg að gera og vinnufélagan spræk. Sendillinn í dag bauð mér prufutíma í 4 mánuði. Hann sagði að margar tækju tilboðinu. Innifalið er huggulegt sumarhús á Fanö.

Eftir vinnu var ég mikið að spá í að fá mér frískt loft í rándýra hlaupagallanum mínum (dettur samt ekki í hug að hlaupa í honum, það væri svipað og að versla eingöngu í Veromoda, allir eins). En ég er eiginlega hætt við að fara út því það eru að koma ljósaskifti og ég þori ekki út í Esbjerg nema í hábjörtu, því skipaumferðin hérna er gríðarleg og það hlýtur allt að fljóta í dópi ásamt gríðarlegu rokkarastríði.

Ætla því bara að vera upp í svefnsófa með snakkpoka, kók og njóta Adele, L Cohen, Edit Piaff, Red hot chili peppers , The Rumour said fire, R.E.M.,Ray LaMontagne og fullt af fleirum.  Er alveg sannfærð um að ég er með besta tónlistarsmekk í heiminum (enn einn hæfileikinn).

Þetta líf, þetta líf. Mikið óskapans óskaplega getur það verið erfitt og flókið. Og mikill þvílíkur snillingur sem ég er að gera mér það erfiðara og flóknara fyrir.

T.d. er ég gleymnust í götunni. Nágrannarnir mínir kjafta líklega hver upp í annan á bakvið mig, að ég sé pottþétt með OCD. Afþví að ég labba út í bílskýli og inn aftur og út aftur og hjóla/keyri svo af stað. Næstum alltaf! Og undanfarna daga hef ég keyrt af stað en komið 5-10 mín. seinna og farið inn í hús og aftur út í bíl og keyrt aftur af stað. Ekki afþví að ég er með OCD, heldur afþví afþví að ég gleymi allskonar hlutum. Mjög pirrandi og streituvaldandi.

Síðan er það allt djókið. Hef alltaf talið mig svakalega fyndna og hreinlega velst um af hlátri yfir mínum eigin gæðabröndurum. En vakna svo iðulega upp við að engin annar hlær. Og fólk fer að útskýra lífsins veruleika fyrir mér eins og ég sé hálfviti. Eða leiðrétta mig. Eða verður súrt og sárt og tekur sér síðan góðan tíma í að fyrirgefa mér.

Nú er kosningarbarátta í fullum gangi. Kosningarplaköt upp um alla ljósastaura og allir vilja koma sínum feisum á framfæri.  Mig langar líka að gera svona plakat og koma mínu misskilningsrugli á framfæri. Á plakatinu myndi standa:

• stelpur, er bara að djóka þegar ég segi að þið séuð feitar
• strákar, er EKKI að reyna við ykkur (ekki ykkur heldur stelpur)
• er ekki að velta fyrir mér, hvað ömmurnar mínar og afar hefðu verið gömul ef þau hefðu verið á lífi.
• hef ekkert á móti fötluðum
• er ekki dugleg húsmóðir
• er ekki dugleg að hlaupa (því ég er með þyngsta rass fyrir norðan Afríku)
• ég er EKKI dagdrykkjumanneskja
• Fúsi er ekki búin að sparka mér út
• Ég er að verða að átvagli (þoli samt ekki grænmeti)
• hef ekkert svakalega á móti mönnum með bluetooth í eyranu og í sokkum í sandölum
• gerði að sjálfsögðu ekki facebookprofil fyrir Fúsa (hefði aldrei dottið þvílík fásinna í hug)
• og svona mætti lengi telja

Þetta yrði lengsta plakatið. Og ég yrði væntanlega aldrei misskilin aftur og þyrfti aldrei að upplifa að vera bitur meira.  Ein jökuldælsk facebookvinkona mín statusar stundum á erfiðum tímum að hún vilji láta lóga sér útundir húsvegg. Nú er ég farin í djók(með írónísku ívafi)bindindi og ef mér verður á að missa e-ð fáranlegt út úr mér og vera misskilin enn einusinni, vil ég líka.

Mikið óskapans gott er að koma í sumarfrí til Íslands. Láta súldina belja á sér og vindinn kæla sig niður svo að allt sem skroppið getur saman, skreppur saman. Hanga í sundlaug AusturHéraðs og hitta ættingja, gamla vini og starfsfólk sundlaugarinnar. Fara í Kaupfélagið og sjá að flest er á sínum stað (nema kassadömurnar, þeim hefur algjörlega verið útskift) og rekast á þvílíkt „hottann“ íslending á bak við kleinuhringina sem gerði það að verkum að ég var mjög lengi að velja mér kleinuhring. Þangað til ég áttaði mig á að það voru engir kleinuhringir, allir búnir. Ætlaði reyndar aldrei að kaupa mér kleinuhring, það var bara eina afsökuninn til að dvelja við „hotta“ íslendinginn sem þó talaði einum of í símann miðað við kyn!

Svo er það söluskálinn sem á hug unglingana… og hefur féflett mig niðrí tær. 1. daginn fór ég með unglingana, eftir mikið þras og mismunandi meiningar um ágæti söluskálans, þangað inn og uppfyllti óskirnar um hamborgara. Afgreiðslukonan sem var í sjóræningjabúning með uppblásna putta, bað um kortið mitt þegar ég ætlaði að borga. Ég rétti henni kortið þegjandi og hljóðarlaust að utanverðu, en inní mér alveg snar. Finnst bara mjög óþægilegt þegar fólk káfar á kortinu mínu. Og hvað þá uppblásin puttasjóræningi!  Hvernig get ég vitað baun um handþvott hennar eftir ýmsar ferðir? Kortið mitt er frekar heilagt. Engin snertir það nema ég (mögulega ektamaðurinn). Ekki einu sinni normenn lengst norður við Lofoten taka af mér kortið. Eftir að hafa eytt 5576kr í söluskálanum í mat sem var frekar langt frá því að vera þess virði og í ís sem var alls ekki eins góður og í minningunni og láta kortið af hendi tvisvar sinnum, fórum við í Bónus (fyrir mömmu). Þar endaði ég á kassanum og Jarðarberjartígóið bað mig um kortið! Enneinusinni! Ég spurði hana hvort hún væri að meina það? Já! Og þá spurði ég hvort hún vildi ekki bara eiga það? Nei! Fólki finnst bara alveg ok, að ég setji kortið mitt, útatað í fingrarförum misjafns fólks oní veskið mitt. Þetta er eina landið sem ég hef heimsótt í mörg ár, þar sem annað fólk káfar á kortinu mínu.

Annað foreldri mitt var að spyrja hvort mig langaði ekkert á hestbak… vissi að spurningin kæmi!

• Ég: „hmmm veit ekki sko -er í vafa hvort ég kemst upp á“
• Foreldrið: „hva´ afhverju“
• Ég: „er bara orðin svo þung aftan á“
• Foreldrið: „það eru þúfur útum allt“
• Ég: „er orðin mjög lífhrædd, þori engu núorðið“

Veit alveg hvernig reiðtúrinn yrði… „svona stelpa, láttu hann tölta, já taktu í taumana, láttu hann ganga betur innundir sig, safnaðu klárnum saman!!!“ Ég: „ha, ég er bara í svona skemmtireiðtúr sko“. Og viðkomandi foreldri myndi bara hrista hausinn, sárt og svekkt yfir vonlausri frammistöðu dótturinnar sem svo miklar vonir voru bundnar við í hestamennskunni hérna í denn. Og nú myndi klárinn bara komast upp með að LULLA!.

Ég átti mögulega afmæli í gær eða í dag. Samt meiri líkur í dag, mamma valdi allavega  flottasta dag í heimi 2. ágúst. Til hamingju með afmælið ég!